Die kakkerlak zei het me altijd al: ‘de plek waar je graag alleen zit is machtig.’ Rustig zit ik, ver voor mijn zicht, gewoon uit te staren. Vanaf hier houden twee waterwegen de handen stevig vast om samen verder als eenheid over te gaan in zee. Ik ben bij de samenvloeiing van de Suriname- en de Commewijnerivier. Hier kijk ik naar achter en naar voren: zoveel zie ik in een beeld. Dan laat ik me verdwalen.  Zo dwaalde ik een tijd terug ook kort in Nederland.

180515 Miguel Nw Adam (4) (Custom)

Het zicht te Nieuw Amsterdam | foto: Ada Korbee

In een tijdelijke atalier zat ik te kijken. Hoewel ik op dat moment helemaal niets zag, keek ik toch door. Voor mij lag het IJ, een in Amsterdam belangrijke rivier. Het was mijn eerste keer in Europa. Dat ik nog meer verdwaald zou raken van drie maanden in Nederland verblijven had ik me niet voorgesteld. Na deelname aan een kunstfestival in Noordwijk belandde ik op deze plek. Bij Dedato heb ik twee maanden lang drie dagen in de week meegelopen. ‘Stage is niet verkeerd toch?’ Dat dacht ik. Ik speelde een beetje en ontdekte nieuwe dingen, zoals Le Courbusier. Op dagen waarop ik niet speelde probeerde ik aan de slag te gaan met schilderen, in een bestemmingsloze ruimte van dit ontwerpbureau. Of ik bezocht musea, wat de Europese ervaring eigenlijk alleen maar ‘zwaarder’ voor mij maakte. Ik werd geconfronteerd door al dat gedoe: zogenaamd was ik kunst aan het snuiven. Dat tijdelijke atalier was dus mijn enige hulp voor verademing. Daarom trok ik me regelmatig daarin terug. Maar… alleen schilderen lukte mij echt niet. Vaak zat ik dan ook joint te roken. Zo kon ik tenminste alle indrukken verwerken. Soms deed ik wel een beetje braaf. Dan werkte ik aan lijnen trekken, net als een computer.

foto (6)

Het zicht vanaf Dedato | foto: Miguel Keerveld

Toen ik terug in Suriname belande, was ik blij om weer te kunnen zitten op mijn plek: te Nieuw Amstedam. Daar zat ik dan, bij die samenvloeing. Gewoon zittend! Ik deed ook helemaal niets. En ik besefte dat ik goed in de war was geraakt. Alleen… ik wist nog niet waarvan. “Weet je wel wat je verder gaat doen?” klinkte het opeens diep van binnen in mij. Op dat moment was ik al vastberaden om de school te onderbreken. ‘Daarmee bevredig je jouw ziel niet.’ Dit geklets van EzinomraH, mijn kakkerlak, hield me erg bezig. ‘Ik vind niet wat ik zoek’ constateerde ik door een andere gefluister van EdKe erbij. Een alterego, moest me rust komen brengen. Die was er op dat moment niet. Pas toen dat alterego kwam, kond die vlinder in me ook goed met die kakkerlak samenwerken. En toch, het was niet makkelijk. Want dat alterego bleef maar kort.

180515 Miguel Nw Adam (5) (Custom)

Nog een indruk van Nieuw Amsterdam | foto: Ada Korbee

Zitten te Nieuw Amsterdam helpt me altijd. Daarom houd ik zoveel van deze plek. Het punt waar twee rivieren communiceren met elkaar en respectvol samen verder gaan. Hier besef ik: ‘Ik’… besta niet.