Mensen die extreem doen in het openbaar, om voor hun rechten op te komen, zijn gestoord. Iedereen kent vast wel een extravagante Men Sleeping with Men (MSM). Boelers, zoals we MSM in Suriname kennen, zijn er in diverse variaties. Ze hebben verschillende persoonlijke voorkeuren: wel of niet openlijk ervoor uitkomen, zich als vrouw te kleden, of juist schuil gaan achter het masker van stoerdoenerij. Een man die seks heeft met een man is toch gewoon mens, en dus vrij te doen wat en hoe hij wil? ‘Waarom het etiket zo nadrukkelijk opplakken?’ Dat dwaalt weer voorbij in mijn hoofd. Eerst zag ik de noodzaak niet dat LGBT’s met de Comming Out Week om aandacht vragen voor hun rechten. ‘Een boeler die een gelijkwaardige behandeling wil, hoeft niet extreem te doen’ dacht ik.

 

Die ene foto

Extremiteit met als doel vragen om aandacht, is al heel lang bekend. Activisme is volgens mij een goed voorbeeld hiervan. Dit brengt me naar die ene foto, van een zwarte en een witte man. Beide naakt uitgebeeld, en hun erecties duidelijk zichtbaar. Een beeld dat me raakt, wanneer ik als vertegenwoordiger vanuit Suriname mee doe aan een programma voor MSM in Frans Guyana. Foto engagement is een onderdeel van de activiteiten. Ik word gegrepen door het besef dat opduikt zodra ik me afvraag welke foto mij het meest aanspreekt en waarom. In dit kunstwerk zie ik vier belangrijke zaken die in de context van mijn eigen kunstpraktijk als problematisch verborgen liggen: dominantie, racisme, kapitalisme en seksualiteit. Zodra ik dit besef, sluipt het gevoel van bevrijding mij heel langzaam te binnen. Ik maak deel uit van een groepje mannen en raak geïnspireerd door wat me ineens binnenvalt: een stem zijn voor MSM. Zo wil ik onderzoeken wat ik eerst niet snap. De verhalen van verschillende mannen grijpen me. Ik ben zelf ook verrast van mijn verhaal, of nog beter gezegd: van het inzicht dat ik krijg: om bij te dragen aan  wat ik zogenaamd niet waardig acht.

 

De kunst van de kunst

Om iets waarover ik een oordeel heb in praktijk te brengen, is een kunst. Omdat kunst inspireert, gebruik ik het als voeding voor mijn ziel. Zo brengt schilderen mij al heel lang in contact. De uitersten in mezelf komen respectvol in debat en ik raak aan het mediteren. Dit psychologische middel helpt me om kracht te putten en mezelf te motiveren om toch te kunnen participeren in een wereld die ik abnormaal vind. Langzaam kruipt mijn behoefte om het gevecht anders aan te gaan. Dan zoek ik de vorm op die me instaat stelt om wel interactie met anderen te hebben., want samen kunnen we iets aan de wereld te vertellen. Zo zie ik performance als hoogste ideaal voor mijn behoefte die ik zelf ook nog niet helemaal snap.

Maar ach, de kunst geeft me toch alle ruimte om mij ook te plaatsen in het rijtje van al die extreme mensen. Is deze groep dan echt helemaal niet goedwijs?